نسل ما آرام آرام خداحافظی می کند و به دیار باقی می رود. مرتضی زربخت، حسن مرندی، صابری فومنی، شاملو، اخوان ثالث و حال خانم مافی، معصومه سهراب...

ما که بودیم و چه کردیم؟

ما فرزندان انقلابیون مشروطیت و آغازگران سازندگی ایران بودیم. 

این نسل ماست

نامش را گذاشته ام نسل خدمت بی شائبه، بدون انتظار. نسلی که عاشقانه ایران و ایرانی را دوست دارد و پایداری و کار فرهنگ سازی را از مردمش آموخته است. 

این نسل را دوست داریم؟

چگونه دوست داشتنی؟

اگر واقعا دوست داریم یک بار دیگر مرحله ای از تاریخ کشورمان را مرور کنیم، ببینیم، بسنجیم و تغییر(؟) را درک کنیم و در جهت آرمان های نسلی که دوست داریم قدم برداریم، موفقیت فردی را به موفقیت جمعی تبدیل کنیم. 

فرهنگ خودی را درست بشناسیم و ارزش جهانی آن را درست درک کنیم. 

به جای من، ما بگذاریم.

آنچه را که در کار و  تلاش عزیزان ما ساخته اند حفظ کنیم و پیش ببریم.

نگرش عمیق جمعی را جایگزین نگرش سطحی و مادی کنیم.

/ 0 نظر / 27 بازدید